Sapiens: a brief history of humankind

Gepost op

Soms leg ik een boek weg voor ik het uit heb. Ik geef dat graag toe. Als je iets echt niet goed vindt, dan stop je immers maar best met lezen. In dit geval stopte ik niet alleen omdat ik Yuval Harari’s Sapiens een slecht boek vind, maar ook omdat ik mij ronduit ergerde aan ‘s mans uitlatingen en bedenkingen.

Harari probeert in een 400 bladzijden de essentie van de menselijke geschiedenis te vatten. Hij is niet de eerste, noch de laatste om dit te proberen. Alleen krijgt hij geweldig lof voor zijn werk. De historicus in mij was meer dan geïntrigreerd.

Hij begint nochtans vrij aardig. Vandaag is de homo sapiens sapiens de enige menselijke soort op aarde. Met chimpansees onze dichtste neven. Maar dat was niet altijd zo. Enkele tienduizenden jaren geleden leefden we samen met een handvol soorten: neanderthalensis, florensis,… Harari prikkelt de nieuwsgierigheid door zich af te vragen hoe die sapiens soorten met elkaar en met hun omgeving leefden. Maakten ze oorlog? Keken ze op dezelfde manier als wij naar de wereld? Wat dachten en voelden ze?

De prehistorie is niet voor niets de prehistorie. Er zijn geen geschreven bronnen en archeologische vondsten kunnen op allerlei manieren worden geïnterpreteerd. Harari vervalt al snel in een aantal “wat als” theorieën zonder sluitend bewijs te leveren.  Bij het verdwijnen van de Neanderthalers meandert hij tussen de ‘schuld’ van Sapiens Sapiens als grote moordenaar en de genetische bewijzen dat onze voorouders al eens een nummertje deden met onze neven en nichten. Hij laat het daar niet bij en schuift de eerste mensen meteen de ‘schuld’ van een aantal andere grote sterftes in de schoenen.

Even verder poneert hij dat de mensheid “slechter” af is sinds de Agrarische Revolutie. Veel menselijke kwalen – vroeger en nu – zijn te wijten aan een anatomie die niet aangepast is aan landbouw. Landbouw gooide ook onze sociale structuur grondig door elkaar: samenhokken in de (eerste) steden, leidde tot armoede, ongelijkheid, ziektes,… Harari stelt dat we die keuze niet bewust hebben gemaakt, maar dat de mensheid over verschillende generaties, in die situatie is gegroeid. En dat we de klok vandaag onmogelijk kunnen terug draaien.

Daarna gaat het nog verder bergaf via een bizarre uiteenzetting over de “fictie van de rechtspersoonlijkheid” en een rammelend betoog over de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, vrijheid en slavernij. Uiteindelijk heb ik het rond dat punt opgegeven. Ik wist uit de reviews dat hij verderop nog een futurische beschouwing zou maken over AI en de impact van nieuwe technologie op de mens waarbij het terug koppelt naar eerdere passages. Maar ik had niet de moed om nog verder te lezen.

Harari’s fout is dat hij een waardeoordeel – goed, slecht, schuld – aan geschiedkundige feiten hangt. In werkelijkheid drijft de mens onvermijdelijk mee op grote stromingen en natuurlijke wetmatigheden. Goed of slecht heeft daarbij weinig te zien. Het is een zegen dat ons bewustzijn en kennis over de wereld is gegroeid. Tegelijk is het ook onze grootste vloek want die wereld laat zich niet zomaar gecontroleerd beïnvloeden door individu of collectief. De Correspondent schreef onlangs dit artikel over de kwalijke gevolgen van neo-romantiek en waardeoordelen over feiten.

Met dit boek probeert Harari duidelijk om een zo’n breed mogelijk publiek te bereiken. Op zijn best is hij hooguit informatief, maar even vaak vervalt hij in sensatie en overdrijving om als een soort schoolmeester zijn kennis te etaleren.

Ergens vind ik het dan ook licht verontrustend dat dit boek 4.3/5 krijgt op Goodreads en een regelrechte bestseller is. Ik zou dit boek ab-so-luut niet aanraden aan iemand die iets over de geschiedenis van de mens wil leren. Daarvoor is het gewoon te eenzijdig. Er zijn betere alternatieven die een meer gebalanceerd verhaal vertellen.

Weekendje Brussel

Gepost op

Ik werd vorige week 35 en er was het verlengde weekend. Voldoende redenen om er eens onder ons tweetjes op uit te trekken. De Flair bon die al enige tijd op de keukensteen lag, kwam handig van pas. We boekten twee nachtjes in Brussel in dit hotel aan de Louisalaan, pakten onze koffer op vrijdagavond en stapten de auto in.

Als jarige mocht ik het programma zo’n beetje bepalen. Vooraf had ik wel zo’n idee wat ik wilde zien en doen. De rest vulden we dan ter plaatse in. En dat leidde tot een aantal bijzonder aangename ontdekkingen.

Dit zijn de highlights.

Zien

Museum voor Schone Kunsten Brussel

Het KMSKB is een must. De omvangrijke, permanente collecties omspannen alles van de Vlaamse Primitieven tot en met de contemporainen. Ik wilde vooral de tijdelijke expo Brueghel: Unseen Masterpieces meepikken. Samen met het Google Cultural Institute ontwierp het museum een interactieve experience die werken van Bruegel op een frisse, moderne manier naar de bezoeker brengen. Denk virtual reality. Zo is er onder andere een ruimte vol met projectoren die je als het ware in de werken van Bruegel doen stappen. En er staan overal digitale schermen met visualisaties en uitleg. In de museumshop kan je ten slotte een Google Cardboard kopen om de ervaring thuis verder te beleven.

Het Jubelparkmuseum

Het KMKG is een verborgen schat aan de Cinquentenaire. Het museum is een gigantisch gebouw met eindeloze zalen vol cultuur en geschiedenis. Romeinen, Grieken, Egyptenaren, Pakistan, India, Amerika,… het passeert allemaal de revue. Hoogtepunten zijn natuurlijk de Egyptische mumies, de maquette van Rome en de indrukwekkende romeinse mozaiëken.

Het Legermuseum

Het KMLK is gefundenes fressen voor schoolreizen en daguitstappen. De vliegtuigen, tanks en artillerie waar je tussen stapt, spreken geweldig tot de verbeelding. En dan begin ik nog niet eens over de eindeloze gallerijen vol kleiner tuig, uniformen en andere militaire parafenalia. Nostalgie troef!

Ik moet eerlijk zijn: elk van deze musea is gigantisch groot. Het is onmogelijk om ze helemaal te bezichtigen op twee dagen tijd. We namen weliswaar onze tijd, maar we hebben uiteindelijk nog maar een fractie gezien van wat er tentoon wordt gesteld. Er is simpelweg te veel om te zien.

Justitiepaleis & Marollen

We maakten op zaterdag een wandeling vanuit ons hotel langs de Louiza naar het Justitiepaleis. Het Poelaartplein geeft uit op een mooi panorama over de stad. Vandaar gaat het met de Marollen-Poelaert lift naar hartje Marollenwijk. We liepen een uurtje door de wijk, pikten een interieurwinkel mee, en staken vandaar verder richting Grote Markt.

Food

l’Everest

Vlak bij ons hotel en aanbevolen door Foursquare app. Ik eet wel graag eens Indisch en dus kozen we voor l’Everest. Super lekker, niet te pikant, rustig gelegen en zeer vriendelijke bediening. Aanrader!

Berlin Fabrik

Dit burgerrestaurant ligt vlak achter de Kappellekerk, tussen Marollen en het centrum in. Het was net op de middag en we hadden zin een goede lunch. We namen eerder op goed geluk plaats op het terras. De burgers stelden ons niet teleur. Lekker! Kraftfutter om de middag in te zetten.

l’Huitriere

De schoonfamilie troonde ons op zaterdagavond mee naar l’Huitriere gelegen in de Sint-Katelijnewijk. Zin in een visgerecht? Dan kan ik dit wel aanbevelen. Voor een 25 EUR krijg je een proeversmenu met kreeft of krab. Bavetjes en gepriel met mesjes en vorkjes maakten de ervaring compleet. Er is ook een take-out bar: je kan er op straat krab of oesters bestellen om mee te nemen.

Drinks

JAT’ Café

Hipsters? Hipsters! Yuppies? Yuppies! Je vindt ze ten overvloede in dit koffiehuis. En terecht. Hippe vibe? Check! Killer koffie? Check! Ik koos voor een caloriebom, maar je kan er ook vegetarische, veganistische, biologisch geteelde koffies en gerechten krijgen. Ideaal voor een Hipster High Tea!

Rooftop 58

Parking 58 in hartje Brussel heeft een fantastische rooftop parking met een geweldig uitzicht. Deze zomer staan er op dat dak geen auto’s, maar een hippe popup Sky Bar met restaurant in bijhorende orangerie. Place m’as-tu vu? Die vind je nog tot 30 september boven de Anspachlaan.

Bar Beton

Nog in de Sint-Katelijnewijk vind je aan de Dansaertstraat de Bar Beton. Geen bruine kroeg, maar een ideale plek om mensen te ontmoeten voor een lichte organische lunch, een cocktail of een aperitief. Wij hielden er halt na de kreeft in l’Huitriere om de avond af te sluiten.

Tip: Bij aankomst in Brussel installeerde ik de Foursquare app op mijn smartphone. Ik had die een aantal jaar geleden ervan gegooid toen Swarm werd gepubliceerd. Er is ondertussen enorm veel veranderd en dat valt te merken: Foursquare heeft ons heel wat nuttige tips gegeven. Ik kan de app alleen maar aanraden als je in den vreemde op zoek gaat naar een restaurant, een winkel, een bar,…

Topweekend? Topweekend!

Gepost in Blog | Comments Off on Weekendje Brussel

Vakantielectuur

Gepost op

Binnenkort vertrekken we op jaarlijkse vakantie. We doen het deze keer in twee etappes. Eerst gaat het richting Zwitserland. Na een kleine week steken we dan verder door naar Toscane. Ook dit jaar dus een verblijf op de agriturismo in Poggibonsi.

Natuurlijk betekent dat ook: op zoek naar geschikte vakantielectuur.  Momenteel staat dit op het lijstje:

American Gods – Neil Gaiman

Volgens mijn kindle heb ik reeds 26% verslonden. Ik ga nog geen oordeel vellen, tot ik dit boek uit heb.

Ravenspur – Conn Iggulden

De laatste in de tetralogie rond de War of the Roses. Deze kwam uit halverwege mei, dus een zeer recent boek. Ik ging volledig op in de vorige episodes, dus ik ben bijzonder benieuwd om te weten hoe het verder vergaat met de House of York. O ja, als je een GRRM fan bent en A Song of Ice and Fire hebt gelezen, dan is deze serie absoluut een aanrader.

Ancillary Justice – Ann Leckie

Okay. Deze is pure science fiction. Het is de eerste episode in een driedelige space opera. De reeks kreeg heel wat positieve kritiek, dus hier wil ik mij wel eens aan wagen.

Sapiens: A brief history of Humankind – Yuval Hoah Harari

Hm. Ik had de sample gelezen en mij lichtjes geërgerd aan de dichterlijke vrijheid van Harari. Ik ben blijkbaar niet de enige. Toch heb ik het boek ineens opgeladen op mijn Kindle. Omdat ik wil weten what the fuzz is all about. Al was het maar omdat hij op het lijstje van Bill Gates staat.

Where Wizards stay up late: the Origins of the Intenet – Matthew Lyon

Deze is non-fiction en een – ietwat droge – vertelling over hoe het Internet ontstond. De sample start het verhaal diep in de jaren ’50 met het ontstaan van ARPA en Sputnik. Het boek dateert wel reeds uit 1996 en Goodreads raadt het mij toch aan dus: lezen maar.

The Big Short: Inside the Doomsday machine – Michael Lewis

Deze gaat over de financiële crisis, de val van de grote banken, de speculatiebubbel,… Het is een non-fictie bestseller een aantal jaren terug. Vorig jaar werd ze verfilmd met Christian Bale, Steve Carell en Ryan Gosling in de hoofdrollen.

En wat lezen jullie zoal deze zomer?

Gepost in Life | Comments Off on Vakantielectuur

Tandarts

Gepost op

Dat het van voor de schouderoperatie geleden was dat ik nog eens op tandartsbezoek ben geweest. Hoog tijd dus voor de jaarlijkse controle. Altijd iets wat ik met een due sense of dread and trepidation tegemoet ga.

Dit jaar had ik bijna een home-run gescoord. Mijn tanden blijken zo goed als gaaf en vertonen quasi geen slijtage. Bijna. Een piepklein beginnend, oppervlakkig gaatje rechtsachter was nefast voor de feestvreugde. De aanslag was zo miniem dat de tandenmeneer meteen besloot de zaak aan te pakken en de boor ter hand te nam.

Nu, sinds jaar en dag probeer ik van de frisdrank af te blijven. En dat helpt volgens mij wel om een goed rapport te krijgen. Mocht er nog iemand twijfelen: Danira en Kobe bewezen onlangs nog wat frisdrank met tanden doet.

Gepost in Life | Comments Off on Tandarts

WordPress Calypso

Gepost op

Dit berichtje werd geschreven en geplaatst via WordPress Calypso. Als je dit leest, dan betekent dat alles werkt zoals het zou moeten.

Wat is WordPress Calypso?

Normaal log je via je browser in op je WordPress site en dan sla je van daaruit aan het schrijven, bewerken, beheren en configureren. Dat werkt zo reeds jaar en dag en dat werkt fantastisch. Een probleem is dat het niet zo evident is om de gebruikersinterface van WordPress zonder meer te moderniseren. Dat vraagt zowel van gebruikers als van de makers van WordPress geweldig veel tijd en inspanning. Waarom? Omdat blogging software waar een massa mensen dagelijks mee aan de slag gaan, altijd, betrouwbaar moeten kunnen werken. En browsers zijn nu net een notoir lastig beestje om een dergelijke oefening tot een goed einde te brengen.

De heren en dames van Automattic bleven natuurlijk niet stil zitten. Ze lanceerden vorig jaar een aparte desktop toepassing: Calypso. Het is een aparte programma dat ik zonet op mijn (quasi) nieuwe Windows 10 battlestation heb geïnstalleerd. Calypso laat mij toe om mijn blog te beheren zonder dat ik daaarvoor via een browser moet inloggen. De interface oogt een stuk moderner en biedt een aantal extra mogelijkheden. Ik kan meerdere sites tegelijk beheren, de interface om artikels te schrijven is sterk vereenvoudigd en alles reageert enorm performant. Zodra ik op de ‘publish’ knop duw, maakt Calypso verbinding met mijn blog en publiceert volautomatisch dit stukje in mijn plaats.

De eerste use case van Calypso is het beheer van WordPress.com blogs. Maar ook self-hosted blogs – zoals deze – kan je met Calypso beheren. Je moet dan wel Jetpack installeren en over een WordPress.com account beschikken. Verder is het een kinderlijk eenvoudig: je opent Calypso, logt in met je WordPress.com gegevens en je kan starten. Dat Calypso niet rechtstreeks met je self-hosted blog communiceert maar via het WordPress.com platform gaat, is meteen ook mijn grootste kritiek op deze toepassing: het is opnieuw een afhanklijkheid van een gecentraliseerde silo. Een dergelijk anti-patroon zie ik persoonlijk liever niet in een product omwille van privacy en een rist andere redenen. Stel dat het WordPress.com platform straks uit valt, dan zal Calypso ook niet of niet helemaal meer werken. Vanuit business perspectief zie ik de opportuniteit wel om het zo te doen – aanmoedigen van gebruik van het platform – maar voor individuele gebruikers kan dat wel eens nadelig uitvallen.

Hoe dan ook, buiten dat ik niet meer moet inloggen via een browser, moet ik nog ondervinden of Calypso uiteindelijk echt iets voor mij zal zijn. We shall see.

 

Stardust

Gepost op

Hij stond al lang op mijn lijstje: Neil Gaiman. Auteur van Good Omens, American Gods, Coraline en nog zoveel meer. En dus zoefde ik in de laatste weken door Stardust.

Neil Gaiman - Stardust

Neil Gaiman – Stardust

Het verhaal begint in het Engelse dorpje Wall waar de tijd is blijven stilstaan en de mensen nogal ouderwets, quasi-Amish leven.  De naam van het dorpje is niet toevallig want het ligt vlak naast een Muur.  Aan de andere kant van de Muur ligt Faerie. Maar daar komen de mensen van Wall nooit. Tenzij eens in de negen jaar. Dan zakken de mensen van Faerie af naar de weiden vlak naast de Muur om er hun tenten op te slaan en er een jaarmarkt te houden. Door een gat in de Muur komen druppelen de inwoners van Wall dan de markt binnen om goederen, specerijen en Wonderlijke Dingen uit Faerie te kopen. Hoofdrol is voor de jonge Tristran Thorn. Op een avond ziet hij samen met Victoria Forrester een ster vallen in Faerie. Hij belooft met Victoria te zullen trouwen als hij er in slaagt om de ster uit Faerie terug naar Wall te brengen. En zo begint het avontuurlijke sprookje.

Ik lees overwegend Engelstalige boeken, dus Stardust las ik ook in het Engels. En het eerste wat opvalt is Gaimans’ schrijfstijl. Het had even goed de gebroeders Grimm kunnen zijn die dit verhaal hadden neergepend: lange, zwierige zinnen die mild archaïsch aandoen. Het kost even wat moeite om door te bijten, maar het went snel en dan wordt het zelfs aangenaam om te lezen.  Het boek neemt wel een vrij lange aanloop. Het duurt even vooraleer de eigenlijk verhaallijn echt start, maar daarna pikt het tempo wel op.

De hoofdrolspelers zijn geen vlakke figuren maar zie je wel meegroeien in het verhaal. Vooral bij Tristran is er een mooie evolutie. Bij andere personages valt dat dan weer tegen. De Ster vond ik toch wat vlak blijven. En sommige nevenpersonages verdwijnen even snel weer zodra hun rol is uitgespeeld. Toen ik het boek eindigde had ik zo wat het gevoel op mijn honger te blijven zitten. De verhaallijn rond Stormhold had zo toch iets mooier afgewerkt mogen zijn.

Maar dat zijn allemaal nitpicks want het boek leest verder als een trein. Het is een reis door Faerie waar Tristran even goed bewust als onbewust gevaren trotseert en in knotsgekke situaties belandt. Gaiman maakt mooi gebruik van de premise rond Faerie om het verhaal in de meest onverwachte wendingen in te sturen zonder dat de draad verloren geraakt. En dat is een echte kunst.

Ook al is Stardust een sprookje, het is er toch vooral eentje voor jongeren en volwassenen omdat het in feite een verborgen coming-of-age roman is. Tristran treedt als onbezonnen jongeling Faerie binnen en leert er doorheen alle avonturen zichzelf, zijn afkomst en wat hij wil van het leven kennen. Faerie is dus even goed een allegorie voor de eerste stappen, makkelijke en moeilijke keuzes en verleidingen van het echte leven waarmee je als jongere wordt geconfronteerd om je identiteit te scheppen.

Conclusie? Aanrader voor jongere en oudere jongere! Misschien niet voor iedereen, maar dat merk je wel vrij snel zodra je begint te lezen. In ieder geval, ik ga zeker ook eens de filmadaptie moeten bekijken. Ondertussen steekt de volgende Gaiman al klaar in mijn Kindle: American Gods. Benieuwd!

Gepost in Gelezen | Comments Off on Stardust

Inferno

Gepost op

Het was al even geleden dat ik mij nog eens aan Dan Brown had gewaagd. Maar toen ik de trailer zag van de gelijknamige film, bedacht ik me dat ik dit boek nog niet had gelezen.

De premise: Robert Langdon bevindt zich in een staat van amnesie in Firenze.  Als lezer word je dus in medias res gegooid. De eerste hoofdstukken zijn verwarrend. Het gaat van de ene in de andere achtervolgingsscène. Maar snel wordt duidelijk dat Langdon betrokken is in een zaak waarvan een biologisch wapen de inzet is. Rode draad waar Brown het verhaal aan ophangt: Inferno van Dante Alighieri.

Om met de deur in huis te vallen: het is duidelijk dat Brown zijn succesformule van achtervolging rond een spoor van raadsels centraal plaatst en nog wat verder verfijnt. Veel diepgang zit er niet in de personages. Laat staan dat je coherente reacties op de gebeurtenissen die hen overkomen, mag verwachten. Het komt allemaal net te ongeloofwaardig over. Net zoals in de andere Langdon verhalen, kokketeert Brown met zijn kennis over de Italiaanse Renaissance. Alleen lijkt hij deze keer net te ver te gaan. Een uitgebreide tekstuele analyse van Dante’s werk halverwege, spint Brown al te hard uit en breekt de cadans. Ook het einde van het verhaal komt vroeger dan het boek eindigt. De laatste hoofdstukken zijn er eigenlijk te teveel aan.  Bovendien zijn er een aantal losse eindjes waar gewoon geen antwoord op komt.

Nu, ondanks al die minpunten is het geen slecht boek. Browns’ schrijfstijl siert in eenvoud en vlotte leesbaarheid. Het is een pageturner en ik kon het boek bij momenten toch ook maar moeilijk wegleggen. Mijn conclusie: te klasseren onder easy reading.

Gepost in Life | Comments Off on Inferno

Banaan met chocolade

Gepost op

Barbecue weer dus ik ontstak in de voorbije week twee keer het vuur. Gelijk wilden we er een geschikt barbecue dessert bij doen. De klassieker is om schepijs te serveren. Of een fruitcocktail. Maar geen van beiden hadden we in huis om er een treffelijke afsluiter mee te maken. Wel lagen er een paar overrijpe bananen te wachten in de keuken op een geschikte bestemming.. Het is de website van de Appie die ons in de juiste richting stuurde: Banaan met Chocolade.

Met Amaretto, jawel!

Gepost in Life | Comments Off on Banaan met chocolade

Bahamas bliss

Gepost op

Piloot spelen en vliegen, dat sprak me als jongeling al enorm aan. Zelfs vandaag word ik enthousiast als er een vliegreis op het programma staat. Ik vertelde gisteren nog dat ik dolgraag aan het raampje zit tijdens een vlucht om naar buiten te kijken.

Als je van de real deal wil proeven, dan is Flight Simulator zo’n beetje het dichtste waar een gewone sterveling bij vliegen kan komen zonder allerlei dure investeringen.  Maar zelfs vandaag moet je het zo ver niet meer zoeken om eens van het zicht in de cockpit te kunnen genieten.  Youtube staat vol met filmpjes die piloten maken met gesmokkelde GoPro’s.

Steveo1kinevo is piloot op allerlei kleinere toestellen.  Hij heeft een leutig kanaal vol filmpjes uit zijn cockpit.  Als je er eens niets op TV is, dan is een kwartiertje met hem relaxed vliegen over de Bahamas even goed entertainment.

Gepost in Tube | Comments Off on Bahamas bliss